Meiën

Vroeger ghaf ik aon m’n moeder
meiën voô d’r moederdag
de zwoele lucht, de volle bloesem
ze keek verrast as ze het zag

Ze aonvaorde het boeketje
’t rook as een wèrme lentedag
’t stong in een vaoze op ’t buffetje
zoô dad iedereên het zag

Tweê daogen laoter was ’t verdwenen
dien bloesem was van korten duûre
de witte weelde lag verghelend
op de mistoôp nèst de schuûre

Toch waoren die meiën ’t jaorlijks teêken
waomee ik m’n moeder weten liet
ook dî jaor bin ‘k je nie vergheten
da weet je as je m’n meiën ziet

Jan Lauret, 21 mei 2012